പച്ചപ്പുൽമേടുകൾ നിറഞ്ഞ മാമലക്കാട്ടിലെ മിടുക്കനായിരുന്നു മിട്ടു മുയൽ. നീണ്ട ചെവികളും വെളുത്ത പഞ്ഞിപോലുള്ള രോമങ്ങളുമായിരുന്നു മിട്ടുവിന്റെ പ്രത്യേകത. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഓടിച്ചാടി നടക്കാനാണ് മിട്ടുവിന് ഏറ്റവുമിഷ്ടം. എങ്കിലും മിട്ടുവിന് ഒരു രഹസ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവനൊരു മധുരക്കൊതിയനായിരുന്നു. കാട്ടിലെ തേൻവരിക്കയും കാട്ടുപഴങ്ങളുമായിരുന്നു അവന്റെ ഇഷ്ടവിഭവങ്ങൾ.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് മാമലക്കാടിന്റെ അതിർത്തിയിലെ വലിയൊരു മരത്തിൽ ഒരു തേൻകൂട് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അത് വലുതായി, അതിൽ നിറയെ തേൻ നിറഞ്ഞു. തേനിന്റെ മണം കാറ്റിലാകെ പരന്നപ്പോൾ മിട്ടുവിന്റെ വായിൽ വെള്ളമൂറി. ആ തേൻകൂട് സ്വന്തമാക്കണമെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.
“മിട്ടൂ, അത് കാട്ടിലെ എല്ലാ മൃഗങ്ങൾക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. ആരും ഒറ്റയ്ക്ക് അത് എടുക്കാൻ പാടില്ല,” അവന്റെ കൂട്ടുകാരിയായ കിച്ചു അണ്ണാറക്കണ്ണൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കാട്ടിലെ ഏറ്റവും പ്രായം ചെന്ന കരിവീരൻ എന്ന ആനയായിരുന്നു ആ കാടിന്റെ കാവൽക്കാരൻ. കരിവീരന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ആരും ആ തേൻകൂട്ടിൽ തൊടില്ലെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, എല്ലാ മൃഗങ്ങളും ചേർന്ന് ആ തേൻകൂട് എടുത്ത് പങ്കുവെക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. മിട്ടുവിനും സന്തോഷമായി. എന്നാൽ, എല്ലാവരുമായി പങ്കുവെക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിക്കാനായിരുന്നു അവന് ആഗ്രഹം. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എല്ലാവരും എത്തുന്നതിന് മുൻപ്, മിട്ടു തനിച്ചൊരു പദ്ധതിയിട്ടു.
അതിരാവിലെ അവൻ മരച്ചുവട്ടിലെത്തി. മരത്തിൽ വലിഞ്ഞുകയറി തേൻകൂടിനടുത്തെത്തി. തേൻകൂട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ കഷ്ണം അടർത്തിയെടുത്ത് താഴേക്ക് ചാടി. എന്നാൽ ശബ്ദം കേട്ട് കരിവീരൻ ആനയും മറ്റ് മൃഗങ്ങളും അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തി. തേൻകൂടുമായി നിൽക്കുന്ന മിട്ടുവിനെയാണ് അവർ കണ്ടത്.
മിട്ടു ആകെ പേടിച്ചുപോയി. അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് തേൻകൂട് താഴെവീണു ചിതറി. മണ്ണിൽ വീണ തേൻ ഉപയോഗശൂന്യമായി. കാട്ടിലെ എല്ലാ മൃഗങ്ങൾക്കും ഒരുപോലെ അവകാശപ്പെട്ട തേൻ താൻ കാരണം നഷ്ടപ്പെട്ടല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ മിട്ടുവിന് സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം,” അവൻ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. “എന്റെ കൊതി കാരണമാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത്. ഞാൻ ചെയ്തത് വലിയ തെറ്റാണ്.”
മിട്ടുവിന്റെ സത്യസന്ധത കണ്ട് കരിവീരൻ ആന പുഞ്ചിരിച്ചു. “സാരമില്ല മിട്ടൂ. തെറ്റ് പറ്റുന്നത് സഹജമാണ്. അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഏറ്റുപറയുന്നതിലാണ് മഹത്വം. നിന്റെ സത്യസന്ധതയെ ഞങ്ങൾ ബഹുമാനിക്കുന്നു.”
പിന്നീട്, മിട്ടുവും കൂട്ടുകാരും ചേർന്ന് കാട്ടിലെ മറ്റ് മരങ്ങളിൽ നിന്ന് കാട്ടുപഴങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ആ പഴങ്ങൾ പങ്കുവെച്ച് കഴിച്ചു. തന്റെ തെറ്റ് തിരുത്താൻ കഴിഞ്ഞതിലും കൂട്ടുകാരുടെ സ്നേഹം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ സാധിച്ചതിലും മിട്ടു ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചു.
കഥയുടെ ഗുണപാഠം: അത്യാഗ്രഹം ആപത്താണ്. തെറ്റുകൾ പറ്റിയാൽ അത് സത്യസന്ധമായി ഏറ്റുപറയുകയും തിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ധീരത.