ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ കർഷകന് തൻ്റെ കോഴിക്കൂട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു പരുന്തിൻ കുഞ്ഞിനെ കിട്ടി. അതിൻ്റെ അമ്മ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതാവാം എന്ന് അയാൾ കരുതി. ദയ തോന്നിയ അയാൾ ആ പരുന്തിൻ കുഞ്ഞിനെ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കൂടെ വളർത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പരുന്ത് കോഴികളെപ്പോലെ ചിറകുകൾ കുടയാനും, നിലത്ത് കൊത്തിപ്പെറുക്കി നടക്കാനും, കോഴികളെപ്പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാനും പഠിച്ചു. താനൊരു കോഴിയാണെന്ന് അത് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. അതിൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആകാശത്തിന്റെ രാജാവിനെ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
ഒരു ദിവസം ആകാശത്ത് ഗാംഭീര്യത്തോടെ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്ന ഒരു വലിയ പരുന്തിനെ അത് കണ്ടു. അതിൻ്റെ ചിറകുകളുടെ വിരിവും, മൂർച്ചയേറിയ നോട്ടവും, ഉയരങ്ങളിലേക്കുള്ള കുതിപ്പും കണ്ടപ്പോൾ കോഴിയായി വളർന്ന പരുന്തിന് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരാഗ്രഹം തോന്നി.
“അതുപോലെ എനിക്കും പറക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ!” അത് അരികിൽ നിന്ന കോഴിയോട് പറഞ്ഞു.
കോഴി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “വിഡ്ഢിത്തം പറയല്ലേ. നമ്മൾ കോഴികളാണ്. നമുക്ക് നിലത്ത് നടക്കാനേ കഴിയൂ. ആകാശത്ത് പറക്കുന്നത് പരുന്തുകളാണ്. നമ്മൾ ഒരിക്കലും അവരെപ്പോലെയാവില്ല.”
ആ പരുന്ത് അത് വിശ്വസിച്ചു. പറക്കാനുള്ള തൻ്റെ ആഗ്രഹം ഒരു വ്യാമോഹം മാത്രമാണെന്ന് കരുതി, അത് തൻ്റെ കോഴിജീവിതം തുടർന്നു. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, തൻ്റെ യഥാർത്ഥ കഴിവ് തിരിച്ചറിയാതെ, ഒരു കോഴിയായിത്തന്നെ അത് മരിച്ചുപോയി.
കഥയുടെ ഗുണപാഠം:
നമ്മളിൽ പലരും ഈ പരുന്തിനെപ്പോലെയാണ്. വലിയ സ്വപ്നങ്ങളും കഴിവുകളും ഉള്ളിലുള്ളപ്പോൾ തന്നെ, ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ നിഷേധാത്മകമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് നാം സ്വയം പരിമിതികൾ കൽപ്പിക്കുന്നു. “ഇതെനിക്ക് സാധിക്കില്ല,” “ഞാൻ അതിന് യോഗ്യനല്ല,” “അതൊക്കെ വലിയ ആളുകൾക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്” എന്നെല്ലാം ചിന്തിച്ച് നമ്മുടെ ചിറകുകൾ നാം തന്നെ അരിഞ്ഞുകളയുന്നു.
നിങ്ങൾ ആരാണെന്നും, നിങ്ങളുടെ കഴിവുകൾ എന്താണെന്നും തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്, നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ളവരല്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളെ ഒരു കോഴിയുടെ ശബ്ദമായി മാത്രം കാണുക. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ പരുന്തിനെ തിരിച്ചറിയുക, ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ പറക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് സാധിക്കും. നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ വിശ്വസിക്കുക, ചിറകുകൾ വിടർത്തി ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിക്കുക.