ആദിത്യന് എന്നും തിരക്കായിരുന്നു. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ ഓഫീസിലേക്ക് ഒരു ഓട്ടമാണ്. ഫയലുകളും മീറ്റിംഗുകളുമായി സമയം പറന്നുപോകുന്നത് അവൻ അറിയാറില്ല. വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ക്ഷീണിച്ച് ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഇരിക്കും. പക്ഷെ, ഒരു വയസ്സുകാരൻ അഗ്ഗു, അവന്റെ ലോകം അച്ഛനായിരുന്നു. ആദിത്യൻ അടുത്തില്ലെങ്കിൽ അഗ്ഗുവിന് എന്തോ ഒരു കുറവ് പോലെ. അവന്റെ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകൾ വീടിന്റെ വാതിൽപ്പടിയിലേക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ നീളും, അച്ഛനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് പോലെ.
ഒരു ദിവസം ആദിത്യൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായി നേരത്തെ എത്തി. പതിവില്ലാതെ നേരത്തെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ കണ്ടത് മുട്ടിലിഴയുന്ന അഗ്ഗുവിനെയാണ്. ലിവിംഗ് റൂമിലെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ എന്തോ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അഗ്ഗുവിനെ കണ്ടതും ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വാത്സല്യച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവന്റെ എല്ലാ ക്ഷീണവും അലിഞ്ഞില്ലാതായി. “മോനേ അഗ്ഗൂ,” ആദിത്യൻ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു.
അഗ്ഗു ശബ്ദം കേട്ട് തലയുയർത്തി നോക്കി. അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്താൽ തിളങ്ങി. അവൻ പതിയെ തന്റെ കുഞ്ഞിക്കാലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് മുട്ടിലിഴഞ്ഞ് ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. അവന്റെ മുഖത്ത് നിറയെ ചിരിയായിരുന്നു. ‘അച്ഛാ… അച്ഛാ…’ എന്ന് അവൻ കൊഞ്ചി. ആദിത്യൻ അവനെ വാരിയെടുത്ത് നെറുകയിൽ ഒരു ഉമ്മ നൽകി. അഗ്ഗുവിന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈകൾ ആദിത്യന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ആദിത്യൻ അഗ്ഗുവിനോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിച്ചു. അവർ ഒരുമിച്ച് കളിച്ചു. അഗ്ഗുവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടങ്ങളെടുത്ത് ആദിത്യൻ അവനോടൊപ്പം തറയിലിരുന്നു. പാട്ടുപാടിക്കൊടുത്തു. അഗ്ഗുവിന്റെ ഓരോ കൊഞ്ചലിനും ആദിത്യൻ താളം പിടിച്ചു. അഗ്ഗുവിന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈകൾ ആദിത്യന്റെ വിരലുകളിൽ മുറുകെ പിടിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു. ആദിത്യൻ പതിയെ അഗ്ഗുവിന്റെ തലോടി, അവന്റെ കുഞ്ഞു തലമുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു. ലോകത്തിലെ സകല തിരക്കുകളും ആദിത്യൻ ആ നിമിഷം മറന്നു. അവന്റെ ലോകം അഗ്ഗുവിൽ ഒതുങ്ങി. ആ കുഞ്ഞു ദേഹത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന നിഷ്കളങ്കമായ ചിരി അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റുപോലെ വീശി.
രാത്രി കിടക്കാൻ നേരം അഗ്ഗു ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ തല വെച്ച് കിടന്നു. അവന്റെ കുഞ്ഞു ശ്വാസം ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദിത്യൻ അഗ്ഗുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കടൽ അലതല്ലി. ഈ നിമിഷങ്ങളാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമെന്ന് ആദിത്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലും കുടുംബത്തിന്, പ്രത്യേകിച്ച് മക്കൾക്ക് നൽകുന്ന സമയം എത്ര വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് അവൻ ഓർത്തു.
പ്രചോദനാത്മകമായ ചിന്തകൾ
ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും നമ്മൾ തിരക്കുകളിൽ മുഴുകി, നമുക്ക് ഏറ്റവും വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ മറന്നുപോകുന്നു. പണം സമ്പാദിക്കാനും നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കാനും നമ്മൾ ഓടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിരിയും കൊഞ്ചലും കേൾക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്താതെ പോകുന്നു.
ഓർക്കുക, സമയമാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം. പണവും വസ്തുവകകളും താൽക്കാലികമായി സന്തോഷം നൽകിയേക്കാം, എന്നാൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി പങ്കിടുന്ന നിമിഷങ്ങളാണ് ഹൃദയത്തിൽ എന്നെന്നും തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിക്കുന്നത്.
നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വളരുന്നത് അതിവേഗമാണ്. അവരുടെ ബാല്യം ഒരു മഞ്ഞുകണിക പോലെയാണ്, തൊട്ടാൽ ഉരുകി തീരും. അതുകൊണ്ട്, ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിക്കുക. അവരുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിക്ക് ചെവി കൊടുക്കുക. അവരുടെ കുഞ്ഞിക്കൈകൾ പിടിക്കുക. അവരോടൊപ്പം കളിക്കുക. ഈ ഓർമ്മകൾ നാളെ നിങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു സമ്പാദ്യമായിരിക്കും.
സ്നേഹവും കരുതലും നൽകി നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുക. കാരണം, നിങ്ങൾ അവർക്ക് നൽകുന്ന സ്നേഹമാണ് അവരെ ഭാവിയിൽ നല്ല മനുഷ്യരാക്കി മാറ്റുന്നത്. നിങ്ങളുടെ സാമീപ്യവും വാത്സല്യവുമാണ് അവർക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി.
നിങ്ങൾക്ക് ഈ കഥയും ചിന്തകളും ഇഷ്ടമായെന്ന് കരുതുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ഇത്തരം നിമിഷങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ നിങ്ങൾക്ക് സമയം കിട്ടാറുണ്ടോ?