ചിക്കുവും അവന്റെ വിശ്വസ്തനായ കൂട്ടുകാരൻ വിറ്റോയും ഒരുമിച്ചുള്ള നിമിഷങ്ങൾ എന്നും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. വിറ്റോ, ഒരു വലിയ ലാബ്രഡോർ നായയായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ എന്നും രാജനോടുള്ള സ്നേഹം തിളങ്ങിനിന്നു. രാജൻ വീട്ടിലെത്തിയാൽ മതി, വിറ്റോ ഓടിച്ചാടി അവന്റെ അടുത്തേക്കെത്തും. വാലാട്ടി, പ്രത്യേക ശബ്ദങ്ങളുണ്ടാക്കി അവൻ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കും.
അവരുടെ കളികൾ കാണേണ്ട കാഴ്ചയായിരുന്നു. രാവിലെ ചിക്കു ഉണരുമ്പോൾ തന്നെ വിറ്റോ അവന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി വരും. ചിക്കു പന്ത് എറിഞ്ഞുകൊടുക്കും, വിറ്റോ മിന്നൽ വേഗത്തിൽ പോയി അത് കടിച്ചെടുത്ത് തിരികെ കൊണ്ടുവരും. ചിലപ്പോൾ രാജൻ നിലത്ത് കമഴ്ന്ന് കിടക്കും, വിറ്റോ അവന്റെ പുറത്ത് കയറി കളിക്കും. ചിക്കു ചിരിക്കുമ്പോൾ വിറ്റോയും സന്തോഷത്താൽ കുരയ്ക്കും.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവർ അടുത്തുള്ള പാർക്കിലേക്ക് പോകും. വിറ്റോയെ കണ്ടാൽ പാർക്കിലെ കുട്ടികൾക്ക് വലിയ സന്തോഷമാണ്. അവൻ അവരോടൊപ്പം ഓടുകയും ചാടുകയും ചെയ്യും. ചിക്കു വിറ്റോയെ ഓടാൻ വിട്ട് ബെഞ്ചിലിരുന്ന് കാഴ്ചകൾ കാണും. വിറ്റോയുടെ കളിയും ചിരിയും കണ്ട് ചുറ്റുമുള്ളവരും സന്തോഷിക്കും. ചിലർ വന്ന് വിറ്റോയെ തലോടും, അവന്റെ കഴുത്തിൽ തടവും. വിറ്റോ എല്ലാവർക്കും സ്നേഹം മാത്രം നൽകി.
ഒരു ദിവസം, പാർക്കിൽ വിഷാദിച്ചിരുന്ന ഒരു വൃദ്ധനെ ചിക്കു കണ്ടു. വിറ്റോ ഓടിച്ചെന്ന് ആ വൃദ്ധന്റെ മടിയിൽ തലവെച്ച് സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി. വിറ്റോയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. അദ്ദേഹം വിറ്റോയെ തലോടി. ചിക്കു വിറ്റോയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, “നീ ഒരു മാന്ത്രികനാണ് വിറ്റോ, എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം നൽകുന്ന മാന്ത്രികൻ.”
ചിക്കുവും വിറ്റോയും തമ്മിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹബന്ധം അവരെ മാത്രമല്ല, ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അവരുടെ ഓരോ ദിവസവും സ്നേഹത്തിന്റെയും ചിരിയുടെയും ആഘോഷമായിരുന്നു.